در ابتدای این نشست که با همکاری نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری و معاونت فرهنگی-اجتماعی دانشکده برگزار شد، مقدماتی درباره چیستی و سرمنشأ موضوع جلسه ارائه شد و سپس جنبه‌های مختلف مورد بحث قرار گرفت.
خلاصه مطالب طرح شده از طرف اساتید پردیس کشاورزی به شرح زیر است:
شاید بتوان از واژه استاد رسانه بهره برد. ابتدائاً تأکید جمعی بر این بود که این مبحث مهمی است که تاکنون مغفول بوده و باید با توان زیاد به آن ورود کرد و پتانسیل‌های خوبی برای رشد و باروری آن وجود دارد. لازم است نقاط قوت و ضعف مشخص شود و به شبکه‌سازی رسید. باید رصد نمود که سواد رسانه‌ای استاد، دانشجو و اقشار مختلف دانشگاهی در چه حد است؟ شاید زمان آن باشد که مانند برخی دانشگاه‌های دیگر کشورها، واحد درسی 'کار با رسانه' جزء آموزش‌های لازم برای دانشجویان و حتی دانش‌آموزان قرار داده شود، چرا که دنیا،دنیای رسانه است و همه تحت تأثیر رسانه‌های فردی و جمعی قرار دارند. در سایه رسانه‌استاد، شاید لازم باشد دوره‌های آموزشی رسانه توسط متخصصان برای دانشجویان گذاشته شود تا یاد بگیرند چگونه دانش خویش را به رسانه منتقل کنند. بخش زیادی از دانشجویان همانا مدیران آینده خواهند بود و به نظر می‌رسد در دنیای جدید باید آموزش‌های جدید رسانه‌ای طی کنند تا در دوران کاری آینده خویش بتوانند فردرسانۀ سودمندی باشند و زوایای مختلف ارتباط با رسانه‌های فردی و رسانه‌های جمعی و چه باید گفت و چه نباید گفت‌ها را دریابند.
امروز هر کسی می‌تواند رسانه فردی باشد. دیگر دوره سیطره رسانه‌های جمعی کمرنگ‌تر شده است. پس شاید همین ابتدا باید چگونگی مدیریت چنین فضاهای رسانه‌ای نوپایی را در ذهن داشت و با اندیشمندی در فکر ایجاد و گسترش آن بود. کنترل و مسیردهی صحیح یک شبکه وسیع رسانه‌ای (عام یا استادی) تمهیدات ویژه خود را می‌طلبد و باید جزء پایه‌های اصلی برنامه‌ریزی‌ها در این زمینه باشد. همچنین، نباید در رسانه بودن به نقطه تکراری بمباران خبری و فوروادهای تکراری اتکا نمود. رسانه و رسالت رسانه بزرگ‌تر و مهمتر از محدود کردن آن به چند گروه اجتماعی مجازی متنوع و گاه تکراری است.
تأکید شد که در چنین رسالتی، باید شبکه‌سازی صورت گیرد و رصد شود که اثرگذاری صحبت استاد دانشگاه به عنوان یک رسانه و یا عضوی از یک شبکه رسانه‌ای تا چه حد است. جامعه هدف و مخاطب (جامعه عام و عمومی، جامعه خبره، سیاستمدار و سیاستگذار) تا چه میزان پذیرای سخن استاد در رسانه استادی و شبکه رسانه‌ای استاد خواهند بود. سیاستگذاری در این خصوص و بر اساس چهار گروه مخاطب ذکرشده باید در دستور کار و جزء پایه‌ها باشد.
امروز رسانه به دنبال ذهن مخاطب و علاقه مخاطب است و بر اساس آن خوراک تهیه می‌کند. در مبحث رسانۀ استادی باید در این مقوله به‌خوبی اندیشید. لازم است مسیردهی و تأمین خوراک رسانه‌ای مناسب، منطقی، معتدل و پذیرفتی در موضوعات فرهنگی، اقتصادی، تولیدی، علمی، سیاسی، اجتماعی و پژوهشی رخ دهد.  آنچه که نیاز واقعی مخاطب است و مخاطب مشتاق آن.
داشتن اشتراکات ذهنی بین گروه‌های مختلف، کاهش اختلاف نظرات در سطوح پایه، استراتژیک و اساسی سیستم‌ها و وجود حسن نیت، از نیازهای اولیه اثربخشی یک رسانه و یک فرد به‌عنوان رسانه یا یک استادرسانه است. و الا پاسخ خوبی حاصل نخواهد شد.
بیان گردید که در شبکه رسانه‌ای، به‌ویژه شبکه رسانه استادی، نباید هر کس در هر زمینه‌ای صحبت کند. با حفظ مباحث و اساس فرهنگی، عقیدتی و ایدئولوژیک، هر شخص و هر دانشکده در تخصص خویش ورود کند، به صورتی که ختم به شبکه‌سازی رسانه‌ای بین استادان شود. همچنین، ضعف شبکه‌سازی از موضوعات مهمی است که در اکثر افراد، و حتی فعالان روزمره در رسانه و گروه‌های مجازی، به‌شدت دیده می‌شود و لازم است آموزش‌های لازم و حمایت کافی برای یادگیری رسانه، تولید محتوا و شبکه‌سازی صورت گیرد (در زمینه‌های مختلف علمی، فرهنگی، سیاسی، اجتماعی).
از دیگر ملزومات در موفق بودن شبکه رسانه استادی، همانا بحث شناسایی صحیح وضع موجود و وضع مطلوب، و سپس حرکت شبکه‌ای به سوی وضع مطلوب است که نیاز اساسی آن، شناخت صحیح نیاز مخاطب است. آن‌گاه باید جذابیت متناسب با نیاز مخاطب ایجاد نمود، همان چیزی که در شبکه‌های خبررسانی کنونی و گروه‌های مجازی دانشگاه‌ها و دانشکده‌ها کمتر دیده می‌شود.
دانشگاه‌ها و به‌خصوص دانشکده‌ها تا چه حد به اتاق‌های استاندارد تولید محتوا مجهزند، تا چه حد پشتیبانی لجستیک مادی و معنوی از استاد برای تولید محتوای رسانه در هر تخصصی به عمل می‌آید. استاد ورودکننده به بحث رسانه باید از هر نظر از پشتیبانی کامل دانشگاه و وزرات مطبوع برخوردار باشد تا بتواند تمامی نقطه‌نظرات منصفانه اما چالشی خویش درباره مسائل مختلف و اجرائیات دستگاه‌های دولتی و غیردولتی را موشکافانه مطرح کند و آن‌گاه میزان استقبال جامعه هدف و حد اثرگذاری این استادرسانه و شبکه رسانه‌ای رصد شود تا در مسیر تقویت قرار گیرد.
استادی که منصفانه و متعهدانه در حوزه تخصصی خویش به بحث رسانه‌شدن و شبکه‌سازی ورود می‌کند ممکن است در معرض آسیب‌های معنوی و مادی قرار گیرد. مثلاً صرف زمان بسیار یا از دست دادن برخی طرح‌های پژوهشی به دلیل فشار گروه‌های ذینفعی که منطق استادرسانه و سخن دلسوزانه استاد را باب میل ندیده‌اند. سیستم‌های دانشگاهی باید با قدرت از چنین استادی که ساعت‌ها وقت صرف رسانه می‌کند و آگاه‌سازی می‌نماید حمایت کند. فعالیت‌های اجتماعی استادرسانه باید رصد شود و ارج نهاده شود. آیین‌نامه‌های کنونی علمی-آموزشی-پژوهشی-فرهنگی دانشگاه‌ها تا چه حد با برآورده‌نمودن ارزش این فعالیت رسانه‌استادی تطابق دارد.
از دیگر مباحث مهمی که مورد بررسی قرار گرفت، تأکید مجدد بر لزوم حمایت مالی و فضاهای فیزیکی مناسب برای محتواسازی، نقش مهم دانشجویان و انجمن‌های علمی به عنوان بازوهای توانمند در رسانه‌بودن، شناسایی ظرفیت‌های گروه‌های مختلف آموزشی در حوزه رسانه، تأکید مجدد بر ارج نهادن عضو هیأت علمی استادرسانه، تعریف دانشگاه‌ها از چنین فعالیت‌های اجتماعی و غیره بود. تمامی این موارد نیازمند بررسی جزءبه‌جزء و حرکت اصولی و غیرشتاب‌زده در مسیر صحیح جریان‌ساز است.