در این مراسم،‌ دکتر خدایار معاون توسعه منابع و سرمایه انسانی، دکتر دردایی معاون دانشجویی، فرهنگی و اجتماعی دانشگاه و دیگر مسئولان دانشگاه از نزدیک از این دیوارنگار که بیانگر روایات عاشقانه شاهنامه فردوسی و اقتباسی از نگاره‌ای به همین نام در شاهنامه شاه اسماعیل دوم مربوط به مکتب قزوین صفوی است، بازدید به عمل آوردند و در جریان جزئیات اجرایی این طرح قرار گرفتند.
لازم به ذکر است که این اثر از حدود ۱۵۰۰ قطعه کارتن، جعبه‌های مقوایی و تکه‌های دورریز کاغذ دیواری با هدف به چالش کشیدن برخی از ویژگی‌های نگارگری ایرانی ضمن حفظ هویت ملی آن تشکیل شده است.
اثر حاضر با اشیاء روزمره و دورریز، با برش زدن و کنار هم چسباندن (که ارجاع به صنایع دستی و هنر زنان دارد) به جای کار با قلم‌موهای گران قیمت و کمیاب (که ارجاع به هنر والا دارد) ساخته شده و در این کار سعی شده است با قداست‌زدایی از هنر عالی، هنر را به عنوان ضرورتی در زندگی روزمره عامه مردم معرفی نماید.
به بیانی دیگر، در آفرینش این اثر با رویکردی زیست محیطی و ارجاع به هنر بازیافت، نه تنها شاهد جان‌بخشی دوباره به اشیاء و موارد دورریز و ترویج این فرهنگ در جامعه هستیم؛ بلکه با بازآفرینی خلاقانه یک روایت عاشقانه ایرانی مواجهیم که همزمان با بهره‌مندی از ویژگی‌های بصری نقاشی ایرانی، به کارکرد اجتماعی هنر در جهان معاصر و قابلیت‌های ویژه هنر آگاهی بخش نیز نظر داشته است.
گفتنی است مائده مهرابی و نیلوفر رمضانی (اعضای انجمن علمی دانشجویی نقاشی)، از مجریان این طرح بودند که به درخواست مجمع دبیران انجمن‌های علمی دانشجویی اجرا شده است. همچنین در این طرح از هنر خوشنویسی سعید شعبانیان (دبیر سابق شورای هماهنگی کانون‌های فرهنگی و اجتماعی) و روایت‌گری هاجر اصغری (دبیر انجمن علمی دانشجویی علوم سیاسی) نیز استفاده شده است.